光、再考 (แสงสว่าง, คิดทบทวน) amazarashi

バケモノ (สัตว์ประหลาด)

作詞：Akita Hiromu

作曲：Akita Hiromu

彼は化け物　嘘を食らう獣

月曜の朝に捨て犬のように公園で出会う

濡れたアサガオ　真夏の太陽の

真下で倒れ　息も絶え絶え　怯えた目玉で

มันเป็นสัตว์ประหลาด

เป็นเจ้าตัวขนที่กินคำโกหกเป็นอาหาร

ผมเจอมันในสภาพเหมือนสุนัขถูกทิ้ง

ที่สวนสาธารณะตอนเช้าวันจันทร์

ดอกบานเช้าเปียกปอน

ใต้แสงอาทิตย์กลางฤดูร้อน

「色々あったな」の 色々の一つ一つを
つまびらかにしたくて ペンを取ったわけですが
もう君の好きにしてよ 僕も大概好きにしてきた
僕の事は忘れて 他に行きたい場所があるんなら
“เกิดอะไรขึ้นมากมายเลยนะ”
ผมหยิบปากกาขึ้นมาเขียน
เพราะอยากขยายความ “เรื่องมากมาย” นั้นให้ละเอียด
แต่เธอเลือกทางที่สบายใจเถอะ
ผมเองก็ทำตามใจตัวเองมาตลอดอยู่แล้ว
ลืมเรื่องของผมไปซะ หากเธอมีที่อื่นที่อยากไปละก็

君はまだ覚えてるかな 幼い頃の暑い六月

廃線になった線路を 僕等はどこまでも歩いた

乗り気で水筒なんかをぶら下げてきた雅敏は

おじちゃんに買ってもらったマウンテンバイクを自慢した

「けどな 俺はおじちゃんが嫌いなんだ

母ちゃんをいつも泣かせてばかりいるから」

僕は何だか気まずくなって 目をそらしたんだ

雅敏の顔に大きな青痣があったから

เธอยังจำได้อยู่ไหมนะ

เดือนมิถุนายนอันร้อนระอุเมื่อครั้งเยาว์วัย

เราก้าวไปเรื่อย ๆ บนรางรถไฟสายเก่า

ที่ถูกยกเลิกการใช้งานไปแล้ว

มาซาโตชิจริงจังถึงขนาดห้อยกระติกน้ำไปด้วย

เขาอวดจักรยานเสือภูเขาที่ลุงซื้อมาให้

“แต่ว่านะ ฉันละเกลียดลุงที่สุดเลย

เพราะชอบทำให้แม่ร้องไห้อยู่เรื่อย”

ผมกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาจึงเบนสายตาไปทางอื่น

เพราะมาซาโตชิมีรอยฟกช้ำเป็นจ้ำอยู่บนหน้า

 生後間もない詩を引き連れ 桑の枝に旋律を括り付け 制服の丈に似合わない 言葉らを鞄に忍ばせて カシオピア係留所の灯りの下 พกบทกวีที่เพิ่งแต่งขึ้นได้ไม่นานไปด้วยกัน ผูกมัดท่วงทำนองเอาไว้บนกิ่งต้นหม่อน เก็บซ่อนถ้อยคำที่ไม่สมกับชุดเครื่องแบบลงกระเป๋า ณ ใต้แสงไฟแห่งท่าเรือแคสซิโอเปีย